Prawa pacjenta przebywającego w placówce stacjonarnej i całodobowej opieki medycznej

październik 31, 2014 on 5:40 po południu | In Prawo, Zabiegi | Komentarze wyłączone

Pacjent przebywający w szpitalu lub innej placówce stacjonarnej i całodobowej opieki medycznej oprócz podstawowych praw do otrzymania należnych mu świadczeń medycznych i wyczerpujących informacji na temat swojego stanu zdrowia, ma inne prawa, które sprawiają, że w placówce czuje się komfortowo i bezpiecznie. Chory ma m.in. prawo do zachowania tajemnicy o swoim stanie zdrowia. Jeśli pacjent nie upoważnił nikogo do uzyskiwania tych informacji, personel medyczny nie może ich przekazać nawet najbliższej rodzinie. Chory ma prawo do poszanowania jego godności i intymności, co oznacza, że przy wykonywanych zabiegach powinna być obecna minimalna konieczna ilość personelu. Przy udzielaniu świadczeń może być obecna bliska osoba pacjenta, chyba, że stanowi to zagrożenie epidemiczne lub wpłynie na bezpieczeństwo zdrowotne chorego.

Pacjent przebywający w szpitalu ma prawo do odwiedzin rodziny i najbliższych osób w wyznaczonych godzinach, a także ma prawo do kontaktu telefonicznego lub korespondencyjnego z tymi osobami. Chory może również odmówić przyjmowania gości, a personel medyczny lub ochrona muszą zapewnić spełnienie tego życzenia. Pacjent leczący się w szpitalu ma prawo do opieki duszpasterskiej, a w przypadku pogorszenia się stanu jego zdrowia lub zagrożenia życia placówka medyczna ma obowiązek umożliwić mu kontakt z duchownym jego wyznania. Chory przyjmowany do szpitala ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie. Koszty realizacji tego prawa powinna ponieść placówka medyczna.

Rak jelita grubego

wrzesień 30, 2014 on 7:23 po południu | In Nowotwory, Układ trawienny | Komentarze wyłączone

Rak jelita grubego stanowi ponad 8 % wszystkich nowotworów złośliwych. Mężczyźni chorują nieco rzadziej i przeważają chorzy starsi, choć zdarzają się zachorowania osób młodych i dzieci. W powstawaniu raka jelita grubego odgrywają rolę następujące czynniki:
- polipowatość rodzinna,
- wrzodziejące zapalenia jelita grubego (rak rozwija się 60-krotnie częściej),
- gruczolak kosmkowy,
- polipy.
zła dieta zaparcia

Około 50 % raków jelita rozwija się w odbytnicy i jest stosunkowo łatwych do wykrycia. W esicy umiejscawia się ok. 25 % raków i można je wykryć za pomocą wziernikowania. Raki jelita grubego mają różny stopień złośliwości histologicznej. Rak okrężnicy może tworzyć polipowate, łatwo krwawiące guzy, które rzadko powodują zaburzenie drożności jelit. Może także rozwijać się w postaci wrzodziejących nacieków, które zwężają światło jelita i powodują niedrożność – naprzemiennie zaparcia i biegunki. Rak jelita grubego wywołuje często przetoki do sąsiednich narządów.

Objawy niepokojące to zmiana rytmu wypróżnień, naprzemienne biegunki i zaparcia, pojawianie się świeżej krwi w stolcu, uczucie niepełnego wypróżnienia, bóle podbrzusza lub bóle krocza, częste objawy niedrożności. Ponadto pojawia się niedokrwistość, wyczuwalny jest guz oraz ból w prawym dole biodrowym.
Rokowanie jest dość dobre, ale zajęcie węzłów chłonnych pogarsza je, podobnie jak niedrożność i perforacja. Leczenie chirurgiczne polega na usunięciu zmiany nowotworowej wraz z częścią jelita i odtworzeniu jego całości.

Kamica żółciowa (pęcherzykowa)

sierpień 31, 2014 on 12:06 po południu | In Choroby, Wątroba | Komentarze wyłączone

Kamienie żółciowe są twardymi złogami, które tworzą się w pęcherzyku żółciowym znajdującym się na dolnej powierzchni wątroby, w prawym podżebrzu. Na ogół kamienie powstają z kryształów cholesterolu, czasami zaś z soli żółciowych wytwarzanych w wątrobie i magazynowanych w pęcherzyku.
gastrolog
Do napadu kolki żółciowej dochodzi wskutek zablokowania przez kamień odpływu żółci z pęcherzyka lub przewodów żółciowych do dwunastnicy. Występują wówczas silne bóle w nadbrzuszu, mdłości, wzdęcia, odbijania, poty i żółtaczka. Kamienie mogą być przyczyną zakażenia i ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego. Najczęściej jednak ich obecność nie daje żadnych objawów. Rozpoznania dokonuje się na podstawie objawów występujących podczas ataku oraz badań diagnostycznych: krwi, USG, RTG, a nawet tomografii komputerowej. Kamica bezobjawowa nie wymaga leczenia.

W nawracających napadach kolki najczęściej usuwa się pęcherzyk żółciowy (cholecystostomia), po czym żółć z wątroby przepływa bezpośrednio do jelit. Czasami nie usuwa się pęcherzyka, a kamienie rozbija falami ultradźwiękowymi (litotrypsja) lub rozpuszcza kwasem ursodeoksycholowym lub chenodeoksycholowym, który jednak musi być przyjmowany przez wiele lat, aby zapobiec nawrotom.

Marskość wątroby

lipiec 31, 2014 on 8:57 po południu | In Choroby, Wątroba | Komentarze wyłączone

Marskość jest postępującym procesem zwłókniania wątroby, w którym pasma tkanki włóknistej, tworząc guzki, zastępują zdrową tkankę i zmniejszają prawidłową czystość tego narządu. Do charakterystycznych objawów marskości zalicza się:
- zmniejszenie masy ciała i łaknienia,
- żółtaczkę,
- mdłości,
- wymioty,
- osłabienie,
- bóle brzucha
- obrzęki
bole brzucha leczenie
Może również wystąpić uogólniony świąd skóry i krwawienie z przewodu pokarmowego. Najczęstszą przyczyną choroby jest nadużywanie alkoholu, ale mogą prowadzić do niej również: zakażenie lub przewlekłe zapalenie wątroby oraz wady wrodzone (np. marskość żółciowa). Rozpoznanie polega na badaniu palpacyjnym brzucha, wykazującym twardą powiększoną wątrobę. Inne badania to: badanie moczu, RTG i USG. Ostateczne rozpoznanie może wymagać wykonania biopsji wątroby. Leczenie zależy od zmian chorobowych. W marskości alkoholowej zazwyczaj nie stosuje się leków farmakologicznych. Postępowanie polega na zaprzestaniu picia alkoholu i stosowaniu diety. W marskości żółciowej może być konieczne leczenie chirurgiczne. Czasami postęp marskości wrodzonej udaje się zahamować, ale ponieważ zwłóknienie tego narządu jest nieodwracalne, w przypadku wielu chorych jedyną metodą leczenia pozostaje przeszczepienie wątroby.

Uchyłkowatość jelita grubego/okrężnicy

czerwiec 27, 2014 on 3:10 po południu | In Badania gastrologiczne, Układ trawienny | Komentarze wyłączone

Uchyłkowatość polega na tworzeniu się małych, wypukłych kieszonek (uchyłków) w osłabionej ścianie jelita grubego. U wielu osób choroba ta przebiega bezobjawowo, u innych występują sporadyczne lub nawracające słabe bóle, biegunka lub krwiste stolce. Jeżeli jednak kał zalega w uchyłku, występuje jego zapalenie, przebiegające z gorączką, krwawieniem, narastającymi bólami i złym samopoczuciem. Nieleczone zapalenie uchyłków wywołuje ciężkie powikłania: perforację jelita z zagrażającym życiu zapaleniem jamy otrzewnej.

Lekarz podejrzewający zapalenie uchyłków może zalecić wykonanie kolonoskopii w celu zlokalizowania obejrzenia światła całego jelita grubego. Pomocne jest także badanie kału na obecność krwi utajonej. Niepowikłana uchyłkowatość leczona jest zwykle zachowawczo.

Zaleca się dietę wysokobłonnikową, a jeśli występują zaparcia stosowanie środków przeczyszczających. Współistniejące zakażenie leczy się antybiotykami. Masywne krwawienie i ciężkie powikłania bakteryjne mogą wymagać operacyjnego wycięcia zmienionej części okrężnicy. W szczególnie ciężkich przypadkach może być konieczne całkowite wycięcie jelita grubego, ale z zachowaniem odbytu.

Refluks żołądkowo-przełykowy

maj 23, 2014 on 3:05 po południu | In Chroby żołądka, Układ trawienny | Komentarze wyłączone

Istotą tej choroby jest zarzucanie zawartości żołądka lub dwunastnicy do przełyku. Dzieje się tak w skutek niewydolności dolnego zwieracza przełyku. Choroba powstaje w wyniku drażniącego działania kwaśnego soku żołądkowego lub zasadowego soku dwunastnicy. Typowym objawem jest zgaga czyli palący ból w nadbrzuszu lub za mostkiem, albo napływanie do gardła i ust piekącego płynu (kwasy żołądkowe). Zgaga występuje zwykle po posiłkach, szczególnie gdy są one nadmiernie obfite, cierpkie, kwaśne lub zbyt słodkie. Często dochodzi wówczas do stanu zapalnego przełyku.

Podstawowe znaczenie w leczeniu odgrywa wyeliminowanie czynników sprzyjających powstawaniu refluksu. Należy unikać zbyt obfitych posiłków i potraw szkodzących choremu, palenia tytoniu, picia alkoholu i kawy, pracy w pochyleniu oraz dźwigania. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu środków zmniejszających wydzielanie soku żołądkowego, a także na podawaniu płynnych, lepkich leków alkalizujących, które chronią błonę śluzową przed działaniem czynników drażniących. Leczenie operacyjne stosuje się jedynie w przypadku powikłanej postaci refluksu z ciężkim zapaleniem przełyku i tworzeniem się nadżerek oraz występowaniem przewlekłych krwawień powodujących anemię. Wskazaniem do operacji może być także znaczne , pozapalne zwężenie przełyku.

Zespół jelita wrażliwego

kwiecień 30, 2014 on 1:45 po południu | In Choroby, Problemy gastryczne | Komentarze wyłączone

Zespół jelita drażliwego (wrażliwego) to zespół wielu objawów dotyczących głównie jelita grubego. Głównymi objawami są bóle brzucha i kurcze jelitowe, biegunka naprzemiennie z zaparciami, wzdęcia i nudności. Choroba ta często wiąże się ze stresem i raczej pojawia się u kobiet i osób młodych. W przebiegu zespołu upośledzona jest perystaltyka jelit, a ich skurcze są naprzemiennie zbyt silne lub zbyt słabe. Przyczyną choroby nie są zmiany anatomiczne, ale czynniki emocjonalne lub dieta, przyjmowane leki i hormony. Innymi przyczynami objawów podobnych do zespołu jelita drażliwego są stany zapalne i uchyłkowatość jelit, choroby pasożytnicze (lambliozy), alergie pokarmowe, nietolerancja laktozy i inne zespoły złego wchłaniania.

Trafne rozpoznanie choroby zależy od bardzo dokładnego zebrania wywiadu z uwzględnieniem stosowanych leków, diety, ewentualnych nałogów oraz czynników emocjonalnych. Diagnostyka polega na wyeliminowaniu innych chorób o podobnych objawach. Wykonuje się badania endoskopowe, USG i RTG górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego oraz badanie kału na obecność krwi i pasożytów. Leczenie opiera się na podawaniu leków regulujących perystaltykę jelit oraz zmianie stylu życia, unikaniu stresu, kofeiny i alkoholu.

Następne »